De tweede editie van Werkfolk startte goed. Bijna dubbel zoveel inschrijvingen als vorig jaar. Tot op de laatste dag bleven mensen zich nog aanmelden om aan het weekend mee te doen. Nieuw was de grote aanwezigheid van kinderen. We werkten aan ons kindvriendelijk imago en zetten dan ook kinderactiviteiten op het getouw. Werkfolk bewijst een weekend te zijn voor jong en oud. De jongste, Merijn uit het verre Kortijk, was nauwelijks enkele maanden oud en bekeek het hele gebeuren het liefst van op papa’s schoot. De oudste (maar nog veel jonger van hart), Guy uit de stroppendragersstad Gent, kwam al voor de tweede keer en kan zich al gerust kind aan huis noemen in Dassenaarde. De deelnemers kwamen niet alleen uit alle uithoeken van ons kleine Vlaanderenlandje, er was ook volk van verre vreemde streken: Guatemala, Rusland, Afrika, India, Nederland, Limburg ... Opvallend was dat heel wat volk van Werkfolk I er opnieuw bij was. Meer nog zelfs: velen hadden nu ook nog hun vrienden, vriendinnen, broers, zussen, ex-lieven, tante nonneke, ons moe en andere al dan niet bloedverwanten mee. Wie er één keer bij was: Werkfolk laat je nooit meer los!

Goed begonnen is dus half gewonnen want het weer was ons niet echt goed gezind. Bij deze weze het dan ook duidelijk. Eieren dragen naar de zusterkes Clarissen in Veerle heeft echt geen enkele zin. We hebben heelder vrachten eieren naar hun klooster verscheept en nog bleef de regen maar met bakken uit de lucht vallen. Volgend jaar kunnen die zusterkes beter mee komen dansen (met de paterkes van a iejen a twieje a draaj !).

Ergens moet je beginnen met een traditie. Dus de traditie van Werkfolk wil dat we de vrijdag starten met hooi (nu ja, nat en rot gras is dichter bij de waarheid) afdragen op één van de waardevolste perceeltjes uit het reservaat: de Lange Wei (met hoofdletter!). Het is één van de weinige actieve laagveenplekjes in het gebied met wateraardbei (nee, niet eetbaar) en een verzopen zompsprinkhaan (schijnt geroosterd wel lekker te zijn, helaas in België zo zeldzaam dat ie beschermd is). Hoe moet je schuilen tegen de gutsende regen op een open wei met water dat uit de grachten plenst ? Na een uurtje was iedereen dan ook zo doorweekt dat we ’s middags het wijze besluit namen om de natuur op een andere en meer droge manier te gaan verkennen. We trokken naar het bezoekerscentrum ‘De Watersnip’ in Koersel te midden van één van de grootste en prachtigste natuurgebieden ‘De Vallei van de Zwarte Beek’.

Een andere traditie is dat de circusact op vrijdagavond steeds in het water valt. ‘Why of Work’, een circus-act met paarden, vroegen zich blijkbaar te veel het waarom van hun werk af en zegden op het allerlaatste moment af. Diederik en Kurt kropen dan maar vlug op hun paard en improviseerden een showke bij mekaar, dat toch ook mocht gezien worden (al zeggen we het zelf). De finale is zoals steeds de bierproef met de Ijslandse paarden: rijden met echt Diesters Gildebier zonder morsen en dan in één teug: Hestaskol! Net er voor lieten de herdershonden Sari en de jonge Lynn al hun kunnen zien door een honderdkoppige kudde schapen van de wei naar de Bolhuisboerderij te leiden. Honderdkoppig? Nu ja, negenennegentig want vrijdagavond is barbecue-avond! Annemie dompelde 24 uur heerlijk lamsvlees in een geheime marinade. Thomas gooide dit op het hete vuur en een waar eetfestijn kon beginnen. De drank vloeide rijkelijk, de buiken waren gevuld, de regen was over ... het kampvuur kon beginnen. Wat er die nacht in de kleine tentjes, op de slaapzolder, in de mobilhome, op het hooi en in de rijkelijk met matrassen gevulde laadbak van een camionette gebeurde laten we aan uw eigen fantasie over.

Zaterdag waren de weergoden ons beter gezind. Onze beden rond het kampvuur tot Thor, Wodan, Toutatis, Belenos, Saturnus, Zeus, Apollo en anderen hadden hun effect.

Met man en macht werd gewerkt zodat al gauw de achterstand die vrijdag was opgelopen werd ingehaald. Zaterdagnamiddag waren wel 4 ploegen van elk een 20-tal werkfolkers actief! Maaisel werd afgevoerd van dotter- en blauwgraslanden, een paadje werd gemaaid. Er werden bomen gekapt, Amerikaanse vogelkers bestreden, wilgen ingekort ... De kleinste werkfolkertjes speelden lekker in het hooi of tussen het gras.

Rust is zoet na gedane dagtaak. Nadat het zweet werd afgespoeld van de doorwerkte lijven konden de benen weer onder tafel gestoken. Het moge gezegd zijn: de inwendige mens wordt waarlijk verwend op Werkfolk! Om de liters wijn en andere smakelijke vochten niet te vergeten die werden gebruikt om eten door te spoelen, kelen te smeren, dorst te laven, roezen te zoeken … Ondertussen sijpelden reeds de eerste muzikanten binnen voor het waarlijk nu al reeds legendarische Werkfolkfestival! Hier leeft nog de enige echte folkspirit. Folkmuziek op een grasveld tussen de bossen. Mist die opkomt vanuit een zompige vallei. Bier van tussen het hooi en een broederlijke sfeer en aanstekelijke ambiance in het publiek. Jeugdmuziekgroep Asdonk mocht dit jaar de spits afbijten. Deze jonge muzikanten repeteren aan de rand van ons natuurgebied en laten er zich inspireren door het vogelengefluit en eekhoorntjesgetrippel. Zij brachten voor ons bekende en minder bekende nummers van bekende tot volslagen onbekende namen. Het was echter wel duidelijk dat het publiek meer van gildenbier hield dan van tequila! Ze beloofden ons hier volgende keer mee rekening te houden. Uit Bornem en andere Antwerpse regionen kwamen Bross en Buurmannen afgezakt. Hier past het om iets te vertellen over jigs en reels en scottish en ander folkjargon. Aangezien ik hier echter nog steeds geen fluit van begrijp hou ik het erop dat ze wreed goeie folkmuziek brachten met heel veel schwung. Vooral de bodhránspeler (dat is zo’n Iers trommelke) had veel succes bij de talrijke aanwezige knappe jonge vrouwen. Wanneer de Fagoempel-mannen op het podium kropen, werden de nadelen van een openluchtfestival duidelijk door een malse zomerregen, stimulerend voor de gras- en haargroei, Echter dankzij de voorzienigheid van de organisatoren hoefden de aanwezigen de weerelementen niet buiten te trotseren. Het podium werd richting veldschuur opgesteld. Iedereen kon lekker dicht bij mekaar en bij de toog de meerstemmige hoogstandjes, het banjogetokkel, de vioolvirtuositeiten enzoverder van Fagoempel bewonderen. Hun aanstekelijke en dansbare muziek dreef enthousiastelingen toch in de regen om heftig dansend de regendruppels van zich af te schudden. Hoewel voor het eerst op het podium was Fagoempel niet voor het eerst op Werkfolk. Vorige editie waren deze folkmannen reeds onder het publiek en confituurden, euh, jamden er na de concerten tot een stuk in de nacht met de muzikanten van Sailor’s Delight. Sommigen Fagoempelaars blijken zich hier tot op vandaag niets van te herinneren hoewel ze de volgende dag met een stuk in hun kraag en van hun viool wakker werden.

De zondagochtend liep alles begrijpelijkerwijs een stuk kalmer. Een ochtendploeg voor de moedigen vertrok al eerder zodat de late shift op een meer geschikt moment in het moeras kon vliegen. Herder Kurt ging samen met een werkploeg een kudde schapen naar een ander reservaatsperceel brengen. Na nog wat gehooid en hout afgevoerd te hebben bleek dat alle geplande beheerswerken uitgevoerd waren. ’s Middags konden we met een gerust hart lekker uitbollen en afscheid nemen van alle deelnemers.